»

Verhalen uit de groepen

Hieronder vind je een aantal verhalen uit de groepen. Scroll naar onderen om ze te lezen!

Waarom gebruikte ik eigenlijk?

Ik gebruikte: omdat ik op zoek was naar geluk, maar ik vond slechts ongeluk.
Ik gebruikte: omdat ik erbij wilde horen maar… ik werd steeds eenzamer.
Ik gebruikte: omdat ik vrienden wilde, maar ik kreeg er enkel vijanden bij.
Ik gebruikte: om mezelf moed te geven maar ik werd steeds angstiger.
Ik gebruikte: om mezelf te ontspannen maar… ik begon steeds meer te trillen.
Ik gebruikte: om zelfvertrouwen te krijgen maar werd steeds onzekerder.
Ik werkte, maar door mijn gedrag raakte ik mijn baan bijna kwijt.
Ik wilde vergeten, maar ik stapelde alleen maar negatieve gedachten op.
Ik wilde uitrusten, maar ik werd uiteindelijk doodmoe van het gebruiken.
Ik wilde het leven aankunnen maar… ik ging door gebruik bijna dood.
Ik was op zoek naar de hemel maar… ik vond de hel.

En daarom wil ik niet meer gebruiken! Ik neem vandaag de dingen zoals ze zijn. Vandaag, per 24 uur. Dit is te overzien en ik doe mijn best om dat te bereiken.

Ik wil... een nuchter en clean leven.


Wat moet ik met Intact?

Eerst even wie ik ben.
Ik ben een man van 41 jaar. Vanaf mijn 12de levensjaar ben ik al met allerhande drugs in de weer geweest. Ik begon met hasj te expirimenteren en tegen mijn 15de jaar was het al speed [amfetamine en pervetine]. Vervolgens kwam ik in contact met heroïne en toen was het hek van de dam. Tegen de tijd dat ik 18 werd was ik al zo verslaafd dat ik eigenlijk de goede weg al niet meer terug kon vinden.
Wat volgde was een tijd waarin ik langzaam maar zeker alles verspeelde wat voor ieder normaal mens het leven de moeite waard maakt. Hiermee doel ik dan op familie en vrienden. Mijn studie brak ik af en daarmee mijn kans op een normaal werkzaam leven. Mijn vrijheid heb ik ervoor opgegeven, ik bracht namelijk van mijn 20ste tot aan mijn 38ste zo\\\'n 11 jaar in detentie door. Ook als ik in de gevangenis zat was ik over het algemeen niet clean. Ik heb door de jaren heen vele verschillende pogingen gedaan om af te kicken, Maar ik zette nooit door, waarom dit niet lukte blijft een vraag. Ik geloof dat het mijn tijd nog niet was, er moest schijnbaar eerst iets gebeuren dat mij ertoe bracht dat oude \\\'leven\\\' vaarwel te zeggen.
Dit moment kwam voor mij in 2005. In een periode van een half jaar stierven 2 \\\'vrienden\\\' van me bij mij in huis aan een overdoses. De laatse was een jongen van 21 jaar die nog naar school ging en dus in feite in de bloei van zijn leven stond. Hierdoor zijn mijn ogen pas geopend. Ik heb me toen weer laten opnemen, voor de laatste keer. Dat staat voor mij vast.
Tegen het eind van mijn opname ben ik toen voor het eerst naar de Intact-groep gegaan. Ik wilde daar eens gaan kijken. Ik speelde met de gedachte om misschien een opleiding in de verslavingszorg te gaan doen en dacht daar alvast wat op te kunnen steken. Dit opsteken doe ik er nog altijd. Wat het verder ook nog voor me doet is dat het me allert houdt. Ik heb vanaf de dag dat ik ben gestopt met gebruik geen terugval meer gehad en ik ben hier eigenlijk ook niet meer bang voor, maar Intact houdt me in ieder geval bij de les. Verder ontmoet ik er iedere week weer een groep mensen die op een heel positieve wijze zelf proberen het heft weer terug in eigen hand te krijgen. Sommige lukt dit beter dan de ander, maar we helpen onszelf en elkaar. We leren van elkaar en komen ook nog in contact met de naasten van verslaafden. Dit kan je een heel verhelderend beeld geven.
Ik heb mijn leven nu weer prima op een rij, en dat terwijl ik door een hoop mensen al jaren geleden was opgegeven. Het contact met mijn ouders is na een hele lange tijd [ruim 10 jaar helemaal geen contact] weer helemaal ok.

Jacq
InTact Enschede


Open deuren.

Ik was al meer dan een jaar op zoek naar iets waar ik mijn ervaringen kwijt kon, zodat er misschien iemand anders wat aan zou hebben en na een lange zoektocht kwam ik bij INTACT terecht. Sinds 1 april 2007 bezoek ik elke week de intact groep in Zutphen en regelmatig de groep in Dronten.
Ik had geen idee wat zelfhulp was, maar dat leerde ik snel. Het systeem werkt zeker voor mij.
Het is een netwerk van mensen/lotgenoten of naasten. Wat wel zo prettig is, want zij hebben ook gestaan waar ik sta. Dus met weinig woorden word je toch al begrepen en wat ik heel belangrijk en bijzonder vind, is dat er geen druk uitgeoefend wordt en er wordt niets van me verwacht.
Weken gingen voorbij, maanden verstreken. Maar wat nou zelfhulp eigenlijk was..........
ik had nog geen flauw idee.... ik was er, voelde me thuis, op me gemak en daar bleef het bij.

Tot op het moment dat ik mijn scheiding aankondigde.
Er gingen deuren open die ik nooit voor mogelijk had gehouden. Ineens werd het netwerk in werking gezet door 1 telefoontje dat ik gedaan had. Staat daar ineens een netwerk van vrienden om me heen dat was zo warm... een geweldig gevoel waarvan ik dacht dat ik dat nooit zou meemaken. Iedereen stond op zijn manier voor mij klaar. Ik werd opgevangen, getroost en er werd met me gepraat wanneer ik dat wilde.
Zolang ik om hulp vraag kan ik hulp krijgen. Dus ik help mezelf door hulp te vragen. ZELFHULP dus en ineens werd het me duidelijk.
Het werd allemaal een stuk dragelijker met mensen om je heen die je bijstaan. en waar je je verhaal ff kwijt kan, de leuke dingen maar ook de minder leuke dingen in mijn geval dus de scheiding. Dankzij Intact heb ik 3 x een bijna terugval, (waar ik echt heel dichtbij stond), overleefd en daar ben ik zo trots op! Ik wil niet weten waar ik nu zou staan als ik niet de hulp van intact had ingeschakeld. Het is voor mij de beste beslissing geweest die ik dit jaar heb kunnen nemen. Het heeft me sterk, moedig, krachtig en vooral trots op mezelf gemaakt, want er zijn mensen om me heen die MIJ het waard vinden en me nemen zoals ik ben.........
Ikke happy!!!!!!!!!!!!!!!
Binnen kort start ik mijn eigen groep in Apeldoorn en hoe en wat dat lees je natuurlijk op de site.
Nu ik toch aan het schrijven ben en alles in mezelf opnieuw beleef wil ik graag mijn kans pakken om de mensen te bedanken.

Lieve Nicolette, ik wil je graag bedanken voor je steun in deze tijd en dat je me in je huis hebt opgevangen toen ik het echt niet zag zitten. De UREN die je vrijmaakt om met me te praten via msn. En vooral omdat je een goede en lieve vriendin voor me bent. Je bent er altijd voor me, in goede en in slechte tijden en je oordeelt niet je bent geweldig!

Lieve Adri, bedankt voor je luisterend oor en het zetje in de goede richting je bent heel waardevol voor me. Ik ga je missen! Fijn om te weten dat ik je altijd kan bellen.

Lieve Anne-Marie, je hebt me door een heel zwaar weekend geholpen en al kenden we elkaar nog maar net, wat het juist zo bijzonder maakt, door jou heb ik dat weekend overleefd, Door jou telefoontjes kon ik toch de dagen doorkomen. Geweldig dat je dat voor me gedaan hebt. Blij dat je er bent. Dank je wel.

Lieve lieve Fons, voor jou heb ik eg geen woorden. wat jij voor mij gedaan hebt, uren lange telefoon gesprekken in de late uurtjes. Niets was voor jou teveel onbegrijpelijk! Hoe vaak jij me getroost hebt, me bij gestaan hebt en je vrije weekenden aan mij gaf zodat ik niet alleen hoefde te zijn. Je was altijd degene die me rustig kon krijgen, een ontzettende mooie gave is dat. Je betekent zielsveel voor me. Je bent een geschenk uit de hemel. Je bent LIEF!!! Thanxxx

En natuurlijk al die andere lotgenoten, die ik nu vrienden noem, die ik altijd kan bellen. Jullie wil ik uit mijn hart bedanken voor jullie steun. Ik heb veel gehad aan jullie dikke kus en natuurlijk de knuffel!!!


liefs Saoni Wenzel
INTACT Apeldoorn

niet het vallen is falen maar het weigeren om op te staan

Als moeder van een verslaafde zoon.

Als moeder van een verslaafde zoon heb ik hulp gezocht.
Hulp………………..
Wat is die voor een naaste van een verslaafde moeilijk te vinden!!! Vooral als de verslaafde 18 jaar of ouder is en vindt dat hij niet verslaafd is.
De meeste hulpverleners buiten de verslavingsklinieken om, weten weinig van verslaving af. Het woordje \\\" LOSLATEN\\\" is iets wat ik veel als advies heb gekregen.
Maar hoe doe je dat???
De handvaten kreeg ik er nooit bij.

Wat ik nodig had, is praten met gelijkgestemden. Na lang zoeken heb ik Intact gevonden. Een zelfhulpgroep voor verslaafden ( die niet meer gebruiken) en hun naasten.
Die gesprekken helpen me heel goed. Ik begin eindelijk weer aan mijn eigen leven. Er zit nu meer rust in mij, hoe moeilijk het soms ook is.
De groep heeft soms maar een half woord nodig en ze begrijpen me al. Wat heerlijk om niet alles weer te hoeven uit te leggen en zeker om niet in de verdediging te hoeven gaan. Wat fijn om de kant van een verslaafde te horen. Dat verduidelijkt toch veel voor me.
Hoe goed mijn eigen omgeving ook is en hoe goed ze mij ook opvangen, Intact geeft me net dat stukje meer.

Nicolette
Intact Dronten-Harderwijk



Het verhaal van Robert.

Persoonlijk weet ik alles af van de emoties, teleurstellingen en ontgoocheling die een onvermijdelijk aspect vormen van scenario III. Had ik het uitsluitend op wilskracht moeten doen dan was terugval het onvermijdelijke gevolg geweest.

Mijn huidige alcoholvrije bestaan heb ik dus te danken aan mijn tijd bij De Wending en de interactie in de zelfhulpgroep waar ik me bij aansloot. Tot mijn verbazing ontmoette ik daar partners en ex-partners van verslaafden, alcoholverslaafden die zaten te wachten op opname en een paar mensen die de behandeling achter de rug hadden en verstandig genoeg waren alle hulp te aanvaarden die het leven ze bood.

Verharding is een onloochenbaar feit in de moderne maatschappij. \\\"Ieder voor zich en God voor ons allen\\\" wordt een groeiende realiteit. Wat doe je dan als nog nerveus in je schoenen staande ex-verslaafde? Je zoekt de mensen die wel tijd voor je hebben, die zelf hebben ervaren wat alcohol verwoest: Lichaam, Geest en Ziel.

Ik heb ontdekt dat als verslaafden die herstel zoeken, ex-verslaafden en de naasten die hebben geleden onder de verwoestende gevolgen van de ziekte van een geliefde, elkaar ontmoeten een proces ontstaat dat iedereen sterker en wijzer maakt. (kijk maar wat Nicolette hieronder heeft geschreven). Niet voor niets noemde Carl Gustav Jung deze zelfhulp en zelfhulpgroepen de belangrijkste spirituele ontwikkeling van de 20e eeuw.

Ik leef nog, ik drink al 10 jaar niet meer en ben de levende getuige van de waarheid van Jung\\\'s inzichten.

Robert Hafkamp
Intact Dronten, Harderwijk.



Ik zoek een maatje

Augustus 2005 klopte ik, niet tevergeefs, aan bij TACTUS, waarmee ik nog steeds een goed contact onderhoud.

Ik zat in de knoop en balanceerde op het randje, toen ik hoorde van een wachtlijst voor opname op diagnostiek. 22 December pas. Mijn hemel dacht ik, hoe kom ik, naast ambulant bezoek, de behandeling door.

Iemand wees mij op een zelfhulpgroep, functionerend in hetzelfde gebouw, op donderdag van 19.00 tot 21.00 uur. Aanmelding kon telefonisch of gewoon op de avond zelf.

Weifelend trok ik de stoute schoenen aan en verscheen op een avond om 20.00 uur voor een gesloten deur. Ik belde aan en de deur ging langzaam open, terwijl ik me toch netjes had aangekleed.

Ik kom voor INTACT, zei ik. O, ja……, maar dat is al begonnen. Wat nu? Vroeg ik. Komt u maar mee. Een paar deuren verder in de gang werd aangeklopt. Weifelend werd de deur geopend en kon ik een groep mensen, dames en heren, aanschouwen die verbaasd, misschien wel geïrriteerd, naar de deuropening starend waren gegroepeerd rond een rommelig tafeltje met koffiekannen en kopjes.

Ik ben Harry en wordt verwacht, zei ik weifelend. Een blonde, langharige en getatoeëerde jongeman identificeerde zich als de leider van de groep en vroeg me maar te gaan zitten.

Asjemenou, dacht ik, wat is dit?

Vanaf deze avond begreep ik INTACT en kreeg ik meer en meer inzicht in de zelfhulpformule. Ik was er ook wel eens niet, maar kreeg toch alles mee. Van terugval, interne meningsverschillen, irritaties, tot een in vertrouwen groeiende groep die veel hulp voortbracht, medeleven betrachtte en zorgde.

De INTACT formule werkte en bracht, in Deventer, twee prachtig gekleurde groepsleiders voort. De bezieling van de deelnemers bracht bezoekregelingen voor mensen die in de kliniek zitten en allerlei activiteiten voort, waarvan ik nog maar weinig kon genieten, maar wie weet.

Bedankt groep Deventer voor jullie steun. Bedankt groep Deventer voor de waardering middels de medaille.

Veel tijd gaat nog naar mijzelf. Wie weet verschuift er wat naar INTACT, een formule die vertrouwen verdient. Een \\\'maatje\\\' voor nu en in de toekomst.

Ik zoek een maatje,

Wie weet…..

Harry, groep Deventer


Schuldgevoel! Wat nu?

Tjonge, wat moet ik mij daar bij voorstellen, dacht ik, toen ik samen met Ton op weg was naar het seminar in Zenderen. Laat maar komen dacht ik toen ik de oprijlaan van de Zwanenhof opreed, we zien wel waar het schip strand. Nou, ik kan je wel vertellen het schip strandde bij mij meerdere malen, maar dat hoort erbij.

Vrijdagavond 26 mei, druppelde iedereen binnen. De groep van Zutphen was goed vertegenwoordigd, 6 \\\"man\\\", de groep van Deventer met z\\\'n tweeën en de groep uit Doetinchem was voltallig. Jammer, dat er geen mensen uit Enschede konden komen. We waren voor het eten al druk met elkaar in gesprek en tijdens het eten werd er al veel gelachen wat het hele weekend zo bleef.

Na gegeten en uitgelachen te zijn, kwam uiteraard het serieuze deel van de

vrijdagavond. Nou, ga er maar aanstaan. We weten allemaal hoe het voelt om een schuldgevoel te hebben of dat nou klein of groot is.

Laten we maar eerst eens bespreken wat schuldgevoel voor iedereen betekent en dat in kaart brengen. Adri was om het thema te activeren, ook Jos was aanwezig als seminarleider. Het was voor hem de eerste keer en ook hij heeft zijn steentje bijgedragen, zoals iedereen dat heeft gedaan. Niemand wordt veroordeeld, niemand wordt afgehakt tot op zijn enkels, maar door ervaringen uit te wisselen met elkaar is het jouw keus wat jij ermee kan en doet.

Het ging er niet om, dat iedereen ging vertellen wat voor daadwerkelijk schuldgevoel hij had. Dat weten we zelf wel, maar wat gaan we eraan doen en hoe kun je jezelf op een andere gedachten brengen dan te blijven vastzitten in je schuldgevoel. Dat lijdt alleen maar tot blokkades, verlamming en angst en dat lost niets op. Cirkeltje rond, zullen we maar zeggen.

Op zaterdagochtend zat iedereen er weer fris bij. De een had goed geslapen, de andere was vroeg zijn bed uitgerold. We weten met zijn allen dat we aan deze dag een dagtaak krijgen, die intensief zal worden. Er die dag heel wat besproken, zonder remmingen. Het fijne van zo\\\'n zelfhulpgroep is, dat je in een veilige omgeving bent waarin mensen die deelnemen je snappen en herkenning hebben en dat ook uitspreken. Je kunt er halen en brengen. Dat heb ik ruimschoots gedaan, zal ik maar zeggen.

Er was \\\'s avonds voetbal op tv en Adri stelde ook voor om \\\'s avonds te ontspannen. Goed gedaan. Was ook nodig. Niet iedereen zat gekluisterd aan de buis, maar deed de dingen die hem of haar op dat moment goed deden.

Op zondag hebben we gekeken naar hoe je om kunt gaan met schuld. Wat ik geleerd heb van dit seminar is, dat we met ons allen toch idealen hebben. We zitten toch vaak te dromen over grote plannen in de toekomst en wat je dan allemaal zou hebben als je dat bereikt heb.

Alles wordt veel makkelijker te bereiken als je de droom omzet in kleine stapjes die leiden tot de uitkomst van de droom, namelijk het doel. Maar dat moet je dan ook wel doen. Door te werken met kleine stapjes verzand je niet in grote problemen, waardoor je het doel niet kunt behalen. Beoordeel ook of je een niet te hoog gegrepen doel hebt gekozen en evalueer of je op de goede weg bent. Je mag altijd doelen bijstellen, dat betekent niet dat je gefaald hebt. Nee, het betekent dat je goed bezig bent en door een stap terug te doen je weer twee stappen vooruit kunt zetten.

Ik vergelijk het hier bovenstaande met het verhaal van Alice in Wonderland.

Zij kwam in een vreselijke storm terecht en kwam daardoor terecht in

Wonderland. Haar opdracht was een doel te bereiken. Ze kreeg nieuwe schoenen

en moest the Yellow Brick Road volgen, als ze eraf zo stappen zou haar dat

niet goed bekomen, was haar verteld. Op haar pad kwam ze de leeuw die angst

had om te brullen, de tinnen man die niet kon bewegen, omdat die vastgeroest

was en de vogelverschrikker die wankel op zijn benen stond, tegen. Alles

liep mee op the Yellow Brick Road. Alle obstakels werden genomen en ze

werden er allemaal sterker van. Op het laatst durfde de leeuw te brullen en

had zijn angst overwonnen, de tinnen man kon zich weer bewegen en was niet

meer vastgeroest en de vogelverschrikker had geen wankel bestaan meer. En

Alice? Die had ook haar doel bereikt!!!!

Ik geef mijzelf die kans NU om the Yellow Brick Road te volgen met heel veel

bochten en obstakels maar mijn doel zal bereikt worden. Wat ga JIJ doen?

Graag wil ik de groep bedanken voor alle bijdragen die geleverd zijn dit

afgelopen weekend en uhhhh... Rick we zetten je in als Mascotte!!!!

May, groep Doetinchem


Vriendschap

Er is een hemelsbreed verschil

Tussen een maatje en een vriend

Een maatje geeft geen vastigheid

Maar vriendschap is verdiend

Van meet af aan heeft het geklikt, met zo één kun je praten

Een vriend heeft altijd tijd voor jou, en geeft je goede raad,

die je anders niet bepraat.

Geheimen aan een vriend verteld,

Die blijven goed bewaard.

En als er iemand over je kletst,

Word je door hem gespaard.

Een echte vriend beoogt geen winst,

Hij wil niet profiteren.

Van zulk een vriendschap kunnen heel veel mensen nog wat leren

René, groep Deventer

Verslag van het seminar \\\'Vrouwen en verslaving\\\'

Op vrijdagavond om zes uur ontmoetten we elkaar op de Zwanenhof in Zenderen. We waren met z\\\'n zessen, inclusief Christiane, onze gespreksleidster, wat vrij elitair is, zo,n kleine groep. In Duitsland, waar Christiane werkt voor Caritas bestaat de groep gemiddeld uit tien tot vijftien mensen.

Na het diner begonnen we met het groepswerk.

Na inventarisatie van het thema kwamen we op het onderwerp \\\'patronen\\\': Welk patroon heeft elk van ons ontwikkeld om het hoofd boven water te houden, maar waar je ook vast in kunt lopen. Dit thema hebben we geleidelijk uitgewerkt, ieder op haar eigen manier, inhoudelijk. Door de kleine groep en de deskundigheid van Christiane konden we er vrij diep op ingaan en was het seminar best intensief.

We hebben gelachen en gehuild, veel grapjes gemaakt, een seminar moet tenslotte vooral ook leuk zijn. Christiane kon haar Nederlandse taal bijspijkeren en Anne-Marie ontdekte dat ze toch op het juiste seminar terecht gekomen was.

Elke ochtend hebben we in de tuin TAI CHI beoefend, wat veel moed vereiste, omdat het erg koud was en ook nog een bio-energetica oefening voor de ontspanning.

Doortje heeft geregeld dat we bij de bakker in Hengelo heerlijke roggestoet uit een stuk konden halen, dus togen we zaterdagmiddag in de oldtimer dieselturbo van Christiane op weg, terwijl de achterblijvers een tukje deden.

\\\'t Was een, zoals gezegd, intensief maar heerlijk weekend, waaraan elke vrouw haar deel geleverd heeft. We kijken al weer uit naar het volgende vrouwenseminar in 2007.

Marieke en Doortje, groep Enschede